Pesqueiras

Entre a primavera e o verán de 2004, un feixe de persoas –representantes de asociacións ecoloxistas, culturais, de pescadores, de comerciantes, comunidades de montes, partidos políticos...– reunímonos en Salvaterra co fin de constituír unha plataforma en defensa do río Miño, ameazado pola construción de tres novos encoros hidroeléctricos no treito comprendido entre os concellos de Crecente e As Neves. En xuño de 2004 a Plataforma Cívica en Defensa do Río Miño ficou constituída.
No manifesto que se asinou poñíase de relevancia o elevado impacto ambiental e socieconómico que supoñía a construción dos encoros, pero tamén se facía especial fincapé na desaparición dun importante ben patrimonial como son as pesqueiras que se espallan ao longo dese treito do río. Anxo Saborido, presidente da organización ecoloxista Adenco e mais da plataforma, Alberte Reboreda, técnico de Patrimonio Cultural, Xavier Simón, profesor da Universidade de Vigo, ou Manuel Bragado, coa contribución dun fabuloso artigo publicado en Faro de Vigo, fixeron un gran traballo de concienciación sobre a necesidade de salvar o Miño e salvar tamén o seu patrimonio ecolóxico, social e cultural. Pero séguese sumando xente. Onte publicábase a nova de que o Museo do Pobo Galego outorgou o premio Antón Fraguas a un traballo realizado entre os centros Pazo da Mercé das Neves e Pedra de Auga de Ponteareas. Varios mestres destes institutos presentaron un proxecto didáctico sobre as pesqueiras do Miño e o seu ecosistema. Comezaron no mes de novembro e xa organizaron ciclos de conferencias, descensos polo Miño, catalogación das pesqueiras... Outros institutos da zona xa pensan en adherise ao proxecto, que posiblemente cruce á outra beira porque algún centro de Monçao tamén se interesou pola iniciativa.
Sen dúbida, unha razón máis para que se paralicen de vez os trámites da contrución do anacrónico proxecto hidroeléctrico.

Vota

Hoxe é a data na cal se conmemora en todo o mundo o Día do Orgullo Gai, Lésbico, Bisexual e Transexual, e o Foro de la Familia está organizando un referendo electrónico para presentalo ás Cortes antes de que pasen a lei... Poderíalles saír a votación contraria á que buscan. Vota!

Goodbye, Fraga

Por Arredemo

Sommersturm

Narra Sabato nalgún capítulo da súa poderosa novela Sobre héroes y tumbas que as tormentas estivais dividen os porteños neses dous bandos que sempre se forman nos días bochornosos de verán: os que, coa expresión escéptica e amarga que xa teñen medio estereotipada pola historia de cincuenta anos, afirman que nada pasará, que as impoñentes nubes terminarán por disolverse e que a calor do día seguinte será aínda peor e moito máis húmida; e os que, esperanzados e candorosos, aqueles a quen lles basta un inverno para esquecer o abafo deses días atroces, sosteñen que "esas nubes darán auga esta mesma noite" ou, no peor dos casos, "non ha pasar de mañá". Eses dous bandos, conta Sabato, correspóndese cos que manteñen que ese país, Arxentina, está liquidado, e os que din que ha saír adiante porque sempre houbo alí grandes reservas. En resumo: as tormentas de Bos Aires dividen os seus habitantes como as tormentas de verán de calquera outra cidade do mundo: en pesimistas e optimistas.
Hoxe, na véspera do día en que presumiblemente se vai decidir o noso vindeiro futuro político, Galiza tamén amenceu coa ameaza de tormentas estivais e aquí tamén se divide a poboación nos dous bandos de sempre: os que, coa expresión escéptica e amarga que xa teñen medio estereotipada pola historia de 16 anos, afirman que nada pasará, que as impoñentes nubes que anuncian cambio terminarán por disolverse e que a calor dos catro anos seguintes será aínda peor e moito máis húmida; e os que, esperanzados e candorosos, aqueles a quen nos basta un inverno para esquecer o abafo deses días atroces, sostemos que "esas nubes darán auga esta noite" ou, no peor dos casos, "non ha pasar de mañá". Eses dous bandos correspóndense cos que manteñen que este país, Galiza, está liquidado, e os que dicimos que ha saír adiante porque sempre aquí houbo grandes reservas. En resumo: as tormentas galegas tamén dividen aos seus habitantes como as tormentas de verán de calquera outra cidade do mundo: en pesimistas e optimistas.

Carta aos votantes

Hoxe só quería recomendar a lectura do artigo de Fran Alonso publicado en Vieiros (un pouquiño longo, pero paga a pena) e o post titulado Memoria que aparece en Cabrafanada. Parabéns, Fran, intelectuais coma ti bótanse cada vez máis en falta.

Móvome... polo galego?

Cando se estaban a discutir o Estatuto de Autonomía e mais a Lei de normalización lingüística, as reivindicacións sociais e o debate en torno ao recoñecemento oficial do galego fixeron que se asentasen unhas bases, que parecían sólidas, de aposta polo uso da lingua no ámbito político, aposta que favoreu enormemente á mellora do estatus social da lingua galega. Neses anos, facer política en Galicia supoñía facelo en galego (mesmo Paco Vázquez falaba no “dialecto”). Pasadas dúas décadas, o que semellaba sólido parece esbordallarse e as máscaras comezan a caer. O que sorprende é que non sexa o Partido Popular o abandeirado do abandono da lingua en actos públicos, senón que son destacadas figuras do PSdeG os que máis presumen de non falar nin defender a lingua que, aínda hoxe, é maioritaria entre os galegos e na cal se expresa a Cultura con maiúsculas deste país. Aí están as actitudes de Méndez Romeu, de Pérez Mariño ou do xa enfermizo Paco Vázquez.
Onte, predín a tele para ver o arranque da campaña electoral en TVE. Tanto Fraga como, evidentemente, Quintana deron os seus discursos en galego. O señor Touriño, pola contra, deseguro sabedor de que TVE conectaba nese intre con el, falou en perfecto castelán para que na Corte o puidesen entender sen necesidade de intérpretes que deslucisen o discurso.
De que está máis próximo Touriño, dunha concepción plurinacional e plurilingüística do Estado, ou do centralismo máis rancio que profesan os señores Vázquez, Mariño e compañía? Cando escoitaremos ao PSdeG pronunciar un claro “móvome polo galego”?

Cita en Melgaço

A fin de semana pasada, coincidín en Salvaterra con unha das promotoras de Ponte nas Ondas e comentábame que aínda que a candidatura á Unesco do patrimonio inmaterial galego-portugués está sendo valorada moi positivamente, non están atopando o apoio social nin institucional que agardaban. Dicíame tamén que gran parte dos concellos da raia se adheriron á campaña, pero están gastando moi poucos esforzos en promocionala e difundila. O apoio social tampouco parece ser o que se merecería unha iniciativa deste tipo.
Outra amiga miñota envioume a nova de que esta fin de semana (os días 3, 4 e 5 de xuño) van ter lugar en Melgaço unha serie de actos en apoio e promoción da candidatura á Unesco da tradición oral galego-portuguesa. A música, os xogos tradicionais, a artesanía, as festas e, sobre todo, a fala das dúas beiras do Miño serán protagonistas nos actos que comezan a partir das catro da tarde e que durarán ata a noite. A troula está garantizada.
O sábado temos escusa, pero non os demais días!

Fraga únese á campaña HQB

A carraxe descontrolada de Fraga fixo que o que os medios tentan calar ben caladiño teña hoxe un lugar destacado nos xornais. Cantas descargas do vídeo se farán a raíz das declaracións do vello?
Como ben comentaba un colega, falan de nós, logo camiñamos.